In early may 2026 the European Geosciences Union General Assembly took place in Vienna, with a strong presence from #NOBV. Across 7 presentations and 3 posters, spread over 5 sessions, including one convened by Duygu Tolunay and Joost Keuskamp, we reached a broad international audience with our research on greenhousegasses and subsidence in Dutch peatlands.

Our work sparked many engaging questions and discussions, often leading to valuable new insights on both sides.

It was inspiring to see the breadth of peat-related research presented: ranging from greenhouse gas emissions and soil mechanics to ecosystem dynamics and many other fields of research. Together, these efforts are advancing our understanding of peatland systems and helping identify effective ways to mitigate GHG emissions from (Dutch) peatlands.

Below is a list of the NOBV talks and posters at the EGU:

• Rima Porre: N2O emissions from fertilised peat soils under different water infiltration systems and groundwater levels
• Bart Kruijt: Assessing the mitigation of peat oxidation in Frisian managed pastures using mobile eddy covariance systems
• Pepijn van Elderen: Exploring oxygen intrusion as explanation for observed emission differences in Dutch peatlands
• Loeka Jongejans: Why drained peatlands differ across Europe: drivers, impacts and responses in a DPSIR-based literature review
• Olga Zygadlowska: Methane emission dynamics of a shallow dutch peat lake: Insights from long-term eddy covariance monitoring
• Laurent Bataille: Deciphering eddy-covariance CO₂ flux patterns in Dutch peatlands, from machine-learning to physics-based deep-learning
• Ype van der Velde: Anaerobic decomposition contributions to greenhouse gas emissions of agriculturally used peatlands
• Ronald Hutjes: A novel approach to infer regional emissions from airborne methane measurements
• Lore Rits: Pore structure controls on microbial decomposition of peat organic matter and GHG production
• Sanneke van Asselen:
  Unravelling shallow subsurface deformation processes leading to land subsidence in organic-rich coastal plains
• Ignacio Andueza Kovacevic: Carbon dioxide and methane emissions from a netwerk of thirty eddy-covariande in the Netherlands 

In het Vakblad Natuur Bos Landschap verscheen in februari 2026 een artikel van onderzoekers Sanneke van Asselen (Deltares) en Gilles Erkens (Deltares, Universiteit van Utrecht) over het effect van waterinfiltratiesystemen op bodemdaling in veenweidegebieden. Het artikel is geschreven naar aanleiding van hun onderzoek binnen het Nationaal Onderzoeksprogramma Broeikasgassen Veenweiden (NOBV).

Het veenweidegebied in Nederland kent een lange geschiedenis van bodemdaling. Een belangrijke oorzaak is het kunstmatig laag houden van slootpeilen ten behoeve van de landbouw. Dit leidt vaak tot een toename van de bodemdaling. Uit lopend onderzoek binnen het NOBV blijkt dat waterinfiltratiesystemen in de ondergrond kunnen voorkomen dat de grondwaterstand diep uitzakt. Op die manier kunnen de jaarlijkse bodembewegingen en de bodemdaling op de lange termijn worden verminderd.

> Lees het hele artikel hier

Hoe hangen bodemdaling en CO₂-emissies in veenweidegebieden nou eigenlijk met elkaar samen? Vóór de start van het NOBV werden CO₂-emissies uit veenbodems vooral afgeleid uit de relatie tussen veenafbraak en bodemdaling. De redenering toen was logisch: bij veenafbraak verdwijnt koolstof uit de bodem en dat komt als CO₂ in de lucht. Minder koolstof betekent minder bodemvolume, dus bodemdaling. Omdat directe metingen van broeikasgasemissies destijds nog duur en complex waren, baseerden onderzoekers zich vooral op lange meetreeksen van maaiveldhoogte en grondwaterstand, zoals die in Zegveld.

Binnen het NOBV zien we inderdaad dat veenafbraak bodemdaling veroorzaakt. Maar andersom gaat die vlieger niet altijd op: niet alle bodemdaling komt door veenafbraak. Er spelen deels andere factoren een rol. Veenbodems zijn slap en kunnen onder hun eigen of bovenliggend gewicht samendrukken. Vooral als het veenpakket dik is kan dit tot veel bodemdaling leiden. Daarnaast vertonen ze krimp- en zwelgedrag, wat binnen een jaar tot centimeters beweging kan leiden. Vaak is een deel van de krimp onomkeerbaar, wat leidt tot bodemdaling. Ook kwel en wegzijging beïnvloeden de grondwaterstand en daarmee de verticale beweging van de bodem. Tenslotte beïnvloeden de opbouw en eigenschappen van de veengrond (bijvoorbeeld wel of geen kleidek) veenafbraak en bodemdaling. De relatie tussen al deze verschillende factoren wordt binnen het NOBV uitgebreid onderzocht.

CO₂-emissies worden vooral bepaald door de hoeveelheid en type koolstof in de bodem, het veentype, de mate van zuurstofindringing (bijvoorbeeld door ontwatering en de bodemstructuur), en temperatuur. De dikte van het veenpakket speelt hierin nauwelijks een rol. We hebben geleerd dat de bijdragen van de verschillende sturende factoren en processen die leiden tot bodemdaling verschillen van plek tot plek.

Ook varieert de relatie tussen bodemdaling en CO₂-emissie in de loop van de tijd. Op korte tijdschalen, bijvoorbeeld direct na een peilverlaging of tijdens droge perioden, kan er sprake zijn van veel mechanische bodemdaling zonder dat dit direct gepaard gaat met evenredige CO₂-emissies. Op langere tijdschalen, zoals meerdere decennia, wordt deze relatie meer uitgesmeerd en stabiliseert zij. In het algemeen geldt dat hoe langer de beschouwde tijdsperiode, hoe betrouwbaarder en consistenter de relatie tussen bodemdaling en CO₂-emissie wordt. Deze tijdsafhankelijkheid van de relatie is in dit document nader beschreven.

Door dit complexe systeem is bodemdaling geen betrouwbare indicator voor de hoeveelheid CO₂-emissie. Een sterke bodemdaling hoeft niet samen te gaan met hoge emissies – en andersom. Zo heeft bijvoorbeeld de meetlocatie Vlist een van de hoogste CO₂-emissies van alle NOBV-sites, terwijl de bodemdaling daar relatief laag is. Binnen het NOBV wordt daarom gewerkt aan het verder verbeteren van bodemdaling- en emissiemodellen, waarbij expliciet gebruik wordt gemaakt van de inzichten uit het NOBV-onderzoek. Alle factoren die de broeikasgasemissie beïnvloeden worden meegenomen in het NOBV-onderzoek en zijn geïntegreerd in SOMERS.

Recent verscheen in de wetenschapsbijlage van NRC een artikel over veengebieden. Het artikel, waarin onderzoeker Gilles Erkens aan het woord komt, gaat in op de uitkomsten van de eerste fase van het NOBV.
We hebben veel geleerd over hoe maatregelen in het veenweidegebied werken. Wat opvalt: de CO2-uitstoot varieert binnen het veengebied van plek tot plek en daarmee ook de effecten van een maatregel. Maar we hebben deze variatie omarmd: door gebruik te maken van veel metingen en ondersteund door modellen, kunnen we nu voorspellen wat maatregelen op verschillende plekken zullen betekenen voor de CO2-uitstoot. In de volgende fase van het onderzoeksprogramma worden de metingen gecontinueerd en uitgebreid naar nieuwe locaties en nieuwe maatregelen.

Lees het hele artikel hier. Met veel dank aan iedereen die het NOBV mogelijk maakt – onderzoekers, veldmedewerkers, overheden, boeren en boswachters.